Dat Van der Sanden de afscheidsscène van Laura, gespeeld door Jette van der Meij, in Goede tijden, slechte tijden zou regisseren had hij als kind nooit voor mogelijk gehouden. „Toen ik een jaar of elf was, hoorde ik op school van vriendjes en vriendinnetjes alles over Laura en Arnie. Maar ik woonde buiten de bebouwde kom van Veghel op een varkensboerderij, zonder schotelantenne. Wij konden thuis geen GTST kijken, ik had geen idee wie die mensen waren.”

Toch merkte de jonge Veghelnaar hoeveel indruk het programma maakte op zijn omgeving en wist hij uit ervaring hoe leuk acteren was. „School vond ik niks. Ik wilde dingen maken, creatief zijn en toneelspelen.”

GTST is een instituut, cultureel erfgoed.

Harm van der Sanden, regisseur

Van figurant naar filmacademie

Als kind sleet hij zijn dagen bij het openluchttheater in Mariahout. „Dat was magisch, ik was daar het liefst zo vaak mogelijk. Het voelde als een hele grote speeltuin, de eerste stappen die mij gevormd hebben als regisseur.”

Op zijn vijftiende won Van der Sanden een figurantenrol in Onderweg naar morgen.
Daar raakte hij betoverd door de regie. In de studio zag Harm hoe het er achter de schermen aan toe ging. Hij bekeek scripts en hoe de regisseur van een verhaal een plaatje maakte. „Het creëren van sfeer en emoties, dat vind ik het allermooiste aan drama maken.”

In het begin zag ik mijn leven als twee verschillende werelden. Nu heb ik dat absoluut niet meer

Harm van der Sanden, regisseur

Zijn ouders steunden hun zoon om zijn droom waar te maken. De jonge creatieveling moest eerst een mbo-opleiding volgen, als opstap naar de filmacademie. Op het Sint Lucas in Boxtel had Harm plezier tussen alle creatieve leerlingen. „Maar ik weet nog heel goed dat ik met een documentaire over de boerderij van mijn ouders wilde aankloppen bij de filmacademie in Amsterdam. Mijn audiovisueel leraar vond dat een slecht idee.”

De leraar zat ernaast; Van der Sanden werd meteen aangenomen. „Ze waren groot fan van het filmpje en vonden het authentiek, oprecht en zoet.”

Na zijn studie regisseerde de Veghelnaar populaire televisieprogramma’s als Danni Lowinski, Centraal Medisch Centrum en jeugdserie SpangaS. Toen de producent van SpangaS vijf jaar geleden de technische transitie bij GTST begeleidde en Van der Sanden daar de kans kreeg te regisseren, vond hij dat een hele eer. „GTST is een instituut, cultureel erfgoed. Iedereen weet wat Meerdijk is en heeft vroeg of laat in het leven het programma wel een tijdje gezien of gevolgd.”

Magische momenten op de set

De jubileumaflevering is voor hem de kers op de taart. Het plezier van het feest in Meerdijk, de nostalgie door de terugkeer van allerlei personages en het overlijden van Laura, alles komt samen.

Dat moment was pure magie voor mij

Harm van der Sanden, regisseur

„Het is een soort optelsom. Daar gaat mijn regie- en camerahart sneller van kloppen. Het script was al heel tof, maar ik maak er een sport van om dat zo goed en emotioneel mogelijk in beeld te brengen.”

Dat GTST voor de extra lange aflevering gebruikmaakt van een voice-over, maakt het volgens de regisseur alleen maar beter. „Dat zorgt echt voor een begin, midden en einde. Daarmee kun je opbouw en spanning creëren. De stem van Cas Jansen die Julian speelt, het personage dat het dichtst bij Laura staat, geeft de aflevering een extra dimensie.”

De laatste keer dat Jette als Laura in de studio verscheen, was voor het hele team een bijzonder moment. „We begonnen met het filmen van de sterfscène en eindigden met de beginscène. Toen gefilmd werd dat Laura wakker werd op haar sterfdag, stond het hele team erbij.”

Het mooiste moment vond de regisseur de scène waarin Laura geridderd werd door de burgemeester van Meerdijk, gespeeld door Fons Merkies, de muziekcomponist van de serie. „Ze richt nog wat woorden tot iedereen en speelt dat zo ongelooflijk mooi en mysterieus. Als ze applaus krijgt, beweegt de camera naar haar toe en dan gebeurt er zoveel in de ogen van Jette. Ik weet niet of ze op dat moment het personage, de actrice of allebei is. Dat moment was pure magie voor mij.”

Naast de laatste scènes met personage Laura pinkte de regisseur een traantje weg bij het huwelijksaanzoek van Ludo aan Janine. Die scène had hij speciaal gepland tijdens de ondergaande zon. „Op het moment dat Ludo Janine vroeg met hem te trouwen, kwam precies tussen hun gezichten die zon erdoorheen. Ik voelde zoveel blijdschap en ontlading dat het was gelukt. Toen we vrijdag met het team als eerste de aflevering keken, werd ik door iemand uit het camerateam eraan herinnerd: ‘Ik weet nog dat jij bij die scène heel hard moest huilen’.”

Voor altijd in zijn hart

Van der Sanden weet het zeker: deze aflevering valt bij de kijkers in de smaak. „Het is grappig, meestal als ik iets maak, hoop ik dat de mensen het leuk vinden. Dit keer wist ik dat zeker. Het is echt zo goed gelukt, ik ben er zo trots op.”

Ondanks zijn drukke leven als regisseur zit Brabant nog altijd in zijn hart. De varkensboerderij die de start van zijn regiecarrière vormde, staat er niet meer, maar zijn ouders wonen nog steeds op dezelfde plek. „Ik ga zoveel mogelijk naar mijn familie en vrienden. In het begin zag ik mijn leven als twee verschillende werelden. Nu heb ik dat absoluut niet meer.”