Noa Zwan: van Medemblik naar de magie van Amsterdam

Ze woont sinds kort in Amsterdam, maar over haar Noord-Hollandse geboorteplaats Medemblik praat actrice Noa Zwan (20) met hoorbare trots. “Het voelt altijd als thuiskomen,” zegt ze met een glimlach. “En ja, het is een stad, ook al voelt het als een dorp.” De jonge actrice heeft de afgelopen jaren een indrukwekkende weg afgelegd: van de knusse straten van Medemblik naar de bruisende film- en theaterwereld van de hoofdstad.

Een jeugd vol dromen

Noa groeide op in een hechte gemeenschap waar iedereen elkaar kende. Ze herinnert zich de zomers aan het IJsselmeer, de kleine winkeltjes aan de Nieuwstraat en de jaarlijkse kermis die voor haar als kind het hoogtepunt van het jaar was. “Ik had een heerlijke jeugd,” vertelt ze. “Er was altijd ruimte om te dromen. Ik speelde toneel op school, deed mee aan lokale optredens en kreeg al snel de smaak te pakken.”

Volgens haar ouders was Noa altijd al een geboren verhalenverteller. “Ze kon op haar zesde al een hele scène naspelen uit een film die ze net had gezien,” zegt haar moeder lachend. “Toen wisten we eigenlijk al: dit kind hoort op het podium.”

De sprong naar het grote podium

Na haar middelbare school besloot Noa zich in te schrijven bij de Toneelacademie in Amsterdam. “Dat was best spannend,” geeft ze toe. “Ik kwam uit een klein stadje, waar alles vertrouwd voelde. Amsterdam was groot, druk en soms overweldigend. Maar ik wist dat ik daar moest zijn om mijn droom waar te maken.”

Haar eerste maanden in de hoofdstad waren een mengeling van verwondering en heimwee. “Ik miste de rust van Medemblik, het geluid van de meeuwen, de geur van het water. Maar tegelijk voelde ik me levendig – alsof ik eindelijk op de plek was waar alles kon gebeuren.”

Langzaam maar zeker vond ze haar plek in de stad. Ze begon te spelen in kleine theaterproducties en kreeg na verloop van tijd haar eerste televisie-auditie. “Ik dacht echt dat ik geen kans maakte,” zegt ze bescheiden. “Maar blijkbaar zagen ze iets in me, iets oprechts.”

Doorbraak en erkenning

Die auditie bleek de start van een veelbelovende carrière. Noa kreeg een rol in een populaire jeugdserie, waarin ze een jonge vrouw speelde die probeert haar weg te vinden in een snel veranderende wereld. De serie werd goed ontvangen, en Noa werd plots een bekend gezicht. “Het was onwerkelijk,” zegt ze. “Mensen begonnen me te herkennen op straat. Dat was even wennen.”

Toch is roem niet wat haar drijft. “Ik wil verhalen vertellen die mensen raken,” legt ze uit. “Of dat nu op toneel is of op televisie – als iemand zich in mijn personage herkent of er troost in vindt, dan heb ik mijn doel bereikt.”

Tussen twee werelden

Hoewel Noa tegenwoordig midden in het Amsterdamse stadsleven staat, blijft Medemblik een belangrijk deel van haar identiteit. Ze gaat er nog regelmatig naartoe, vooral om familie te bezoeken en even uit de hectiek te ontsnappen. “Zodra ik het bordje ‘Medemblik’ zie, voel ik me kalm worden,” zegt ze. “Daar ligt mijn basis. Het is de plek waar ik weer even gewoon Noa kan zijn.”

Toch geniet ze volop van wat Amsterdam te bieden heeft: de creatieve energie, de theaters, de mensen. “In Amsterdam leer ik elke dag iets nieuws. Er zijn zoveel kunstenaars, muzikanten en acteurs die elkaar inspireren. Dat maakt het bijzonder.”

Toekomstplannen

De toekomst ziet er rooskleurig uit voor de jonge actrice. Ze werkt momenteel aan een nieuwe dramaserie en droomt ervan om ooit in een internationale productie te spelen. “Ik ben nieuwsgierig naar wat er nog meer mogelijk is,” zegt ze. “Maar ik wil mijn nuchterheid behouden. Dat is iets wat ik uit Medemblik heb meegenomen – blijf met beide benen op de grond.”

Als haar gevraagd wordt wat succes voor haar betekent, denkt ze even na. “Succes is niet beroemd worden,” zegt ze dan zacht. “Het is doen wat je liefhebt, met mensen die je inspireren, en trouw blijven aan waar je vandaan komt.”

Een stad, een dorp, een thuis

Noa Zwan is een jonge vrouw die leeft tussen twee werelden: de stilte van haar geboorteplaats en de energie van de stad waar haar dromen vorm krijgen. Ze weet inmiddels dat die twee elkaar niet uitsluiten – ze vullen elkaar aan.

“Medemblik heeft me geleerd wie ik ben,” besluit ze. “Amsterdam laat me zien wie ik kan worden.”