Bir zamanlar her şeyin bambaşka olduğu bir dünyada, insanların kaderi bir gecede değişti. Şimdi, altı yıl sonra, geçmişin sırları birer birer ortaya çıkıyor. Hira, Aziz, Defne ve Orhun’un iç içe geçmiş hikâyeleri yeniden su yüzüne çıkarken, herkesin kalbiyle yüzleşmesi gerekiyor.

Hira Demirhan… Sessiz, gururlu ama derinlerde büyük bir fırtına taşıyor. Bir zamanlar sevdiği adamla, Aziz’le, yolları ayrılmış. Şimdi ise hayat onu yeni bir dönüm noktasına sürüklüyor. “Benimle gerçekten evleniriz,” derken sesinde hem umut hem de korku var. Ama karşısındaki soğuk bir gerçek: “Kurtulacaksın, başka yolu yok.” Bu cümle, bir aşk hikâyesinden çok, bir kurtuluş mücadelesini hatırlatıyor.

Diğer yanda Aziz… Gururu ile kalbi arasında sıkışmış bir adam. Ece’nin çevresinde dolaşan söylentiler, onun hala geçmişe tutunduğunu gösteriyor. “Bırakıyor mu o fareyi?” diye soranlar, aslında Aziz’in kalbinde hâlâ Hira’ya ait bir yer olduğunu biliyorlar. Fakat zaman, insanlar gibi değişmiş. “Bak geriye baki olan kaldı,” diyorlar. Ama baki kalan nedir? Aşk mı, pişmanlık mı, yoksa geçmişin izi mi?

Bu hikâyede herkes bir şekilde kendi iç hesaplaşmasını yaşıyor. Ece’nin “Aziz için her şeyi yaparım” sözü, aşkın mı yoksa takıntının mı bir yansıması? Abla figürü ise aklı başında görünen ama manipülasyonun ince çizgisinde dolaşan bir karakter. “Bundan sonra akıllı uslu olacaksın,” diyerek Ece’yi yönlendirmesi, hikâyedeki kadın karakterlerin ne kadar güçlü ve aynı zamanda kırılgan olduklarını gösteriyor.

Defne ise başka bir cephede. Çiftlikteki tadilat, sadece bir mekânın yenilenmesi değil; geçmişin yeniden inşası gibi. “Defne orayı sevmişti,” cümlesi, bir yandan masum bir anıyı hatırlatırken, diğer yandan bir kaybın sessiz yankısı gibi. Herkes geçmişi onarmaya çalışıyor ama kimse o geçmişin içindeki yaraları nasıl saracağını bilmiyor.

Hira’nın babasıyla ilgili sahne, hikâyeye bambaşka bir trajedi katıyor. Hırsızlıktan tutuklanmış bir baba, komadaki bir hasta, geride kalan bir kız… Tüm bunlar, karakterlerin sadece aşk değil, hayatta kalma mücadelesi verdiğini hatırlatıyor. “Kalan için de zor,” diyor Hira. Bu söz, hem geride kalmış olanların yükünü hem de gitmek zorunda kalanların çaresizliğini anlatıyor.

Ve o küçük sahne… Hira’nın bir çocuğa kalbini çizdirdiği an. “Bu sensin, içindeki benim,” derken, bir çocuğun masum kalemiyle çizilen resim, yetişkinlerin karmaşık duygularını sadeleştiriyor. Belki de bu hikâyedeki en saf an bu. Çünkü kim olursa olsun, herkes biraz sevgiye, biraz affedilmeye muhtaç.

Ancak her şey bu kadar basit değil. Son sahnede duyulan o cümle, hikâyeyi tamamen başka bir yöne çeviriyor: “Altı yıl önceyle ilgili sana bir şey sormam lazım.”
Bu cümle, geçmişin kapısını yeniden aralıyor. Altı yıl önce ne oldu? Kim, neyi gizledi? Orhun Bey gerçekten her şeyi öğrenirse neler olur?

Bu soruların cevabı, sadece karakterlerin değil, izleyicinin de kalbini sarsacak gibi. Çünkü bazen gerçekler ortaya çıktığında, hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Aşk, intikam, pişmanlık ve sırlarla örülmüş bu hikâyede herkesin bir bedel ödemesi gerekiyor.

“Altı Yıl Önce” belki bir dizinin ya da bir hikâyenin adı ama aslında hepimizin hayatında var olan bir kavram. Çünkü hepimizin geçmişinde dönüp bakmaktan korktuğu bir “altı yıl önce” vardır. Ve bazen o geçmiş, en beklemediğimiz anda kapımızı çalar.