Bir Sevdanın Bedeli: “Yanlışlar da Sevgiden Doğar”

Bazı kelimeler, söylenirken insanın boğazında düğümlenir. “Hata yaptım” demek, belki de en ağırlarından biridir. Çünkü o cümle, yalnızca geçmişin değil, pişmanlığın da itirafıdır.
Ama bazen bir özür, karşısındaki yüreği iyileştirmeye yetmez. Çünkü bazı yaralar, yalnızca affedilmekle değil, unutulmakla kapanır — ki bu da çoğu zaman imkânsızdır.

“Sahradan uzak duracaksın!”
Bu cümleyle başlayan kavga, aslında yıllardır biriken kırgınlıkların dışa vurumuydu. Bir baba, kızını koruma içgüdüsüyle hareket ediyordu. Bir anne, sevdiğini kaybetme korkusuyla susuyordu. Ve ortada, bütün bu fırtınanın merkezinde, saf bir sevgi vardı.
O kadar saf ki, kendi varlığı bile başkalarını rahatsız ediyordu.

Orhun haklıydı belki de… ya da sadece öyle görünüyordu. “Bu kadar saf bir sevgiyi hak etmiyorum,” derken, içinde bir parça gerçek, bir parça da çaresizlik vardı. Çünkü bazen insan, kendine bile inanamaz hale gelir. Sevgiyi hak etmediğine inanmak, belki de acının en savunmasız halidir.

Ama öte yandan, sevgi kimsenin tekelinde değildir. Ne kadar hata yapılırsa yapılsın, kalpten gelen bir sevgi her zaman bir yol bulur.
Sorun şu ki, herkes aynı anda affetmeyi öğrenemez.

Bir baba, “Kızımdan uzak duracaksın,” diye haykırırken aslında “Onu koruyamadım” demek istiyordu. Çünkü geçmişte yaşananlar, bugün aldığı kararların gölgesiydi.
“Bize yaptıklarını bağışlamayacağım,” dediğinde, sadece öfke değil, hayal kırıklığı da konuşuyordu. Çünkü sevgiyle kurulan her bağ, ihanetle yıkıldığında iki kat acı verir: hem kaybetmenin hem de inanmanın acısı.

Orhun’un cevabı ise bir teslimiyet gibiydi:
“Bu kadar yalanı taşıyamıyorum. Sen benim için sadece bir hayal kırıklığısın.”
Bu cümleyle birlikte, masumiyet tamamen yitmişti.
Artık ortada ne umut kalmıştı ne de güven.
Geriye yalnızca yorgun bir sessizlik, eksik kalmış bir sevda ve ardında pişmanlık kokusu bırakan bir ayrılık vardı.

Ama belki de en acı olan, beş yıl boyunca süren o ayrılıktı.
“Ben kızımı görmeden beş yıl yaşadım,” derken, sesi titredi.
Bu cümle, bir insanın kalbinin nasıl taşlaştığını anlatan bir itiraftı.
Bir baba için en büyük ceza, evladına dokunamamaktır.
Ve bazen bu cezayı insan, kendi elleriyle kendine verir.

Sahra ise bütün bu karmaşanın ortasında bir çocuğun saflığıyla koşuyordu.
“Baba, Sahra koşma!” diye seslenirken bile sesinde hem korku hem özlem vardı.
Çünkü koşmak, onun için özgürlüğün, sevginin ve kavuşmanın sembolüydü.
Ama büyüklerin dünyasında, koşmak bile yasaktı.

Bu hikâyede herkes biraz haklı, herkes biraz suçluydu.
Baba korumak isterken kırdı.
Anne sevmek isterken sustu.
Orhun pişman oldu ama geç kaldı.
Ve Sahra, bütün bu duyguların arasında sevginin ne kadar karmaşık bir şey olduğunu çok erken öğrendi.

Yine de bir umut var bu hikâyede.
Çünkü her “hata yaptım” cümlesi, içinde bir değişim isteğini barındırır.
Her “senden uzak duracağım” kararı, belki de bir gün geri dönebilmenin hazırlığıdır.
Sevgi, bazen en büyük yanlışların bile içinden yeniden doğabilir.

Hayatın ironisi belki de tam burada saklı:
İnsanı en çok sevdikleri yaralar.
Ama aynı zamanda, en çok sevdikleri iyileştirir onu.

O yüzden bu hikâye bir son değil, bir uyarıdır.
Bir kalp kırıldığında, sadece bir kişi değil, bir aile dağılır.
Ve her uzaklaşma, bir çocuğun kalbinde iz bırakır.

Ama belki bir gün…
Sahra yeniden koşar.
Babası “Dur” demez.
Ve herkes kendi hatasını, kendi sevgisini affeder.