Dit artikel is afkomstig uit Veronica Superguide. Elke dag verschijnt een selectie van de beste artikelen uit de kranten en tijdschriften op NU.nl. Daar lees je hier meer over.

Series over exclusieve miljoenenwoningen, in combinatie met gelikte makelaars en hun persoonlijke en professionele struggles, schieten als paddenstoelen uit de grond. Sinds 28 juni is het veelbelovende eerste seizoen van Owning Manhattan op Netflix te zien. Million Dollar Listing Los Angeles, beschikbaar op Prime Video vanaf 10 juli, is alweer toe aan zijn 15de seizoen. Kopen Zonder Kijken-tv-makelaar Bob Sikkes begrijpt wel waarom ‘elitemakelaardij reality-tv’ zo aanslaat. “Veel mensen vinden het leuk zich te vergapen aan iets wat onbereikbaar is, zoals luxueuze eigendommen overzees”, zegt hij.

“Mensen kunnen zich bijna niet voorstellen dat er huizen van 40 miljoen euro bestaan – én dan krijgen ze ook nog een inkijkje. Het is een beetje zoals met een Open Huizen Dag: er zijn altijd kijkers die langskomen omdat ze nieuwsgierig zijn, zonder écht interesse te hebben. Ik begrijp heel goed dat je jezelf een fijne, ruime en prachtige woning gunt als je je dat kunt veroorloven. Máár ik denk niet dat dit 800m² moet zijn, op de 86ste verdieping. Ik vind dan ook dat dit soort series volledig aan de menselijke maat voorbijgaan. Stel, je bent met z’n tweeën, wat moet je dan met acht badkamers? Ik kan ook niet geloven dat iemand gelukkig wordt van een kledingkast die even groot is als een winkel op de P.C. Hooftstraat”, lacht Bob. “Het is natuurlijk één grote poppenkast. Maar mensen vinden het wel héérlijk om naar te kijken. Dat die series een beetje fake zijn, maakt het alleen maar grappiger. Het is gewoon heel slim gemaakt, het heeft van alles wat: glitter en glamour, het onbereikbare, een vleugje drama, de suspense – gaan ze het wel of niet kopen? Worden ze wel of niet afgezeken? Zijn ze de hoogste bieder of gooien ze de deur dicht?”

L’Agence: L’immobilier de luxe en famille heeft er inmiddels vier seizoenen opzitten en Selling Sunset is alweer toe aan z’n achtste seizoen. Selling The City – de spin-off van Selling Sunset – is in de maak. “Ik denk dat mensen eindeloos kunnen blijven kijken omdat het een wereld is die ze niet kennen. Daarbij vindt vrijwel iedereen het leuk om huizen te zien en buitengewone huizen zijn fascinerend”, vertelt Bob. “Mensen vinden het ook vaak interessant om te zien wat zich op de markt afspeelt. En of je nu een huis van 4 ton koopt, van 4 miljoen of 40 miljoen: het spel blijft hetzelfde en er zijn altijd kapers op de kust. Dus je kunt je, zeker als woningzoekende, goed inleven.” Bob voegt toe: “Door het vleugje drama blijf je kijken, en zo’n verhaallijn kan oneindig doorgaan. Ik vind de Franse variant, L’Agence: L’immobilier de luxe en famille, nog de meest elegante uit het rijtje, omdat er geen drama in zit. Het ziet er het minst gescript uit – en daardoor het dichtst bij de waarheid. Maar over het algemeen trekt drama wel veel kijkers aan. Kijk maar naar een Temptation Island of GTST. Een ander element is dat de kijker kan wegdromen: Stel je toch eens voor dat…

Bob denkt niet dat de huiszoekende kijker jaloers wordt van alle succesvolle aankopen overzees. “In deze series komen zulke extreme woningen voorbij. Die zijn voor bijna geen enkele Nederlander realistisch om te kunnen kopen. Doordat het zo’n ver-van-je-bedshow is, relateren kijkers het niet aan hun eigen huizenjacht-crisis. Door deze series kunnen mensen wél even loskomen van hun eigen realiteit en erop los fantaseren. Bovendien geeft het ontspanning, want het is lekkere wegkijk-tv.”

Zélfs als gefrustreerde huizenzoeker kun je nog naar deze series kijken. Zo stelt Bob: “Het is stuitende rijkdom, niks hiervan is het échte geluk. Ik denk dat de kijker dat ook zo ervaart. Ik krijg er haast een geluksgevoel van dat ik dit soort woningen helemaal niet ambieer en word haast tevredener met mijn eigen leven. Ik word er ook totaal niet door geïnspireerd. Er kan wel meer geld zijn, maar dat garandeert niet dat iets er ook mooier op wordt. Deze huizen zijn gemakkelijk chic gemaakt, dat noem ik Kim Kardashian-ordinair. Het is allemaal zó onpersoonlijk, het roept geen sprankje jaloezie bij me op. Ik denk dat de kijker er ook geen enkel geluksgevoel aan ontleent. Behalve voor eventueel vermaak, want daar gaat het uiteraard om. Deze series zijn voor de kijker als zoete gebakjes eten: je leert er niks van, maar het is wel lekker.”