Televizyon dünyasının en çok konuşulan yapımlarından biri olan “Altı Yıl Önce”, son bölümüyle izleyicileri adeta ekrana kilitledi. Her sahnesinde yeni bir sır, her diyalogda derin bir yara açan dizide, karakterlerin geçmişle hesaplaşması hız kesmeden devam ediyor. Özellikle son bölümde yaşanan gelişmeler, hem duygusal yoğunluğu hem de dramatik gücüyle gündeme oturdu.

Dizinin son bölümünde Defne’nin babasının tutuklanması, hikâyenin yönünü tamamen değiştirdi. Hırsızlık suçlamasıyla gözaltına alınan baba figürü, Defne’nin hayatında derin bir boşluk yaratırken, küçük kızın çaresizliği izleyicilerin yüreğine dokundu. Dört yıl ceza alabileceği söylenince, Defne’nin nereye gideceği, kimin yanında kalacağı büyük bir merak konusu oldu.

Tam bu noktada, Aziz karakterinin kararı dikkat çekti. “Burada kalacak. Ne kadar gerekiyorsa o kadar,” sözleriyle, Defne’yi yanında tutmaya kararlı olduğunu belli etti. Ancak bu karar sadece iyilikle değil, aynı zamanda büyük bir çatışmayı da beraberinde getirdi. Çünkü Defne’nin varlığı, evdeki herkesin hayatını altüst edecek gibi görünüyor.

Bir yandan Orhan Amca’nın şefkati ve “Senin gibi sarılınca hiçbir fırtına zarar veremez” sözleriyle sıcak bir baba figürü ortaya çıkarken, diğer yandan evdeki gerginlik tırmanıyor. Özellikle Suzan karakteri, Defne’ye ve onun annesi Hira’ya karşı öfkesini gizleyemiyor. “Bu evde yaşadığın her günü cehenneme çevirmezsem bana da Suzan demesinler,” cümlesiyle tehditlerini açıkça dile getiren Suzan, dizinin yeni “karanlık yüzü” haline geldi.

Suzan’ın sözleri sadece kıskançlık değil, aynı zamanda korkunun da dışavurumu gibi. Çünkü Aziz’in Hira’ya olan ilgisi artık gizlenemeyecek kadar belirgin. İzleyiciler, Hira’nın geçmişiyle ilgili sırların ortaya çıkmasını beklerken, bir yandan da Aziz’in bu ilişkiyi nereye götüreceğini merak ediyor. “Benimle gerçekten evleniriz. Evet. Hayır. Kurtulacaksın, başka yolu yok,” gibi cümleler, karakterlerin iç çatışmalarını açıkça gösteriyor.

Dizinin bir diğer güçlü yönü ise küçük Sahra karakteri. Çocuk yaşta yaşadığı acılara rağmen, saf ve masum haliyle etrafındakilere umut veriyor. Onun çizdiği resim, “Bu sensin. Kalbini içindeki de benim,” sözüyle birleşince, seyircinin gözleri doluyor. Masumiyetin simgesi olan bu küçük kız, dizi boyunca yaşanan karanlık olayların içinde bir ışık gibi parlıyor.

Bu duygusal yoğunluk içinde geçmişin gölgesi de her bölümde biraz daha belirginleşiyor. “Altı yıl önce ne oldu?” sorusu, izleyicilerin zihinlerinden hiç çıkmıyor. Final sahnesinde Hira’nın, “Altı yıl önceyle ilgili sana bir şey sormam lazım,” demesiyle birlikte dizide yeni bir dönemin başlayacağı kesinleşti. Bu replik, sadece bir soru değil, aynı zamanda geçmişle yüzleşmenin kapısını aralıyor.

Senaryonun güçlü diyaloglarla ilerlemesi, oyuncuların performansıyla birleşince, “Altı Yıl Önce”yi sıradan bir dram olmaktan çıkarıyor. Her karakterin kendi haklılık payı, her sahnenin ardında gizli bir gerçek var. İzleyici, kimi zaman Aziz’in sert tutumuna öfkeleniyor, kimi zaman Hira’nın sessiz gücüne hayran kalıyor, kimi zaman da küçük Sahra’nın gülümsemesiyle umut buluyor.

Eleştirmenler dizinin duygusal derinliğini ve insan psikolojisine dair güçlü gözlemlerini övüyor. Aşk, suç, affetme, vicdan ve aile kavramlarının iç içe geçtiği bu hikâye, sadece bir dizi değil; aynı zamanda toplumun içindeki yaralara da ayna tutuyor.

Şimdi herkesin aklında tek bir soru var:
Altı yıl önce gerçekten ne oldu?
Ve bu sır ortaya çıktığında, kimler ayakta kalabilecek?..