Altı yıl önce verilmiş bir karar, bugün bütün hayatları altüst ediyor. “Altı yıl önce siz bana bir emir verdiniz…” sözleriyle başlayan bu sahne, yalnızca bir geçmişin hatırlatılması değil, aynı zamanda bir vicdan muhasebesinin kapısını aralıyor.
Bir annenin sessiz onayı, bir doktorun tereddütü, bir babanın habersizliği… Ve en önemlisi, bir kadının elinden alınan bir hayatın gölgesi.

Afife Hanım ve Doktor Ceyhun’un arasında geçen konuşma, uzun yıllardır gizlenen bir gerçeği açığa çıkarıyor. O yıllarda Hira’nın hamile olduğu, ancak bebeğin doğmasına izin verilmediği ortaya çıkıyor. “Anne istemiyor, onay olmazsa yapamayız” sözleri, bir annenin kendi çocuğunun kaderine müdahalesini gözler önüne seriyor. Afife Hanım’ın “Bu saçmalığı hemen bitiriyorsun” demesiyle birlikte, sadece bir bebeğin değil, bir geleceğin de sonu geliyor.

Yıllar sonra bu ses kaydının açığa çıkması, karakterlerin birbirine bakışını tamamen değiştiriyor.
“Masum olabilir mi? Yok. Olmaz böyle bir şey,” diyen Aziz, hayatının en büyük yıkımını yaşıyor. Onun için yıllardır anlam veremediği bütün eksikler, şimdi tek bir noktada birleşiyor: ihanete uğramış bir güven, susturulmuş bir sevgi, yok edilmiş bir bağ.

Sahne, seyirciyi sadece bir aşk hikâyesine değil, ahlaki bir sorgulamaya davet ediyor. Kimin kararı doğruydu? Kim gerçekten koruyucu, kim yok edici oldu?
Afife Hanım belki oğlunu koruduğunu düşündü, belki toplumsal baskılardan kaçtı. Ama bu karar, bir annenin sevgisini değil, kontrol arzusunu temsil ediyor.
Ve o kontrol, sonunda her şeyi yıkıyor.

Aziz’in iç sesi, yılların yükünü taşıyor:
“Altı sene boyunca her gün seni düşünmediğim, acı çekmediğim tek bir gün olmadı.”
Bu cümle, bir erkeğin pişmanlığının en saf hâli. Onun “Sana git dedim, çünkü seni kendimden bile çok seviyordum” sözleri, sevginin bazen fedakârlıkla, bazen de kayıpla ölçüldüğünü gösteriyor. Ancak ne kadar asil görünürse görünsün, bu fedakârlığın bedelini herkes ödemiş.

Defne cephesinde ise başka bir sessizlik var. Yeni bir başlangıcın eşiğinde olan bir kadın, bir yandan mutlulukla hazırlık yaparken, diğer yandan geçmişin karanlık gölgesiyle yüzleşmek üzere. “Ya her şeyi yanlış anlıyorsam?” sorusu, hem bir korkunun hem bir umudun ifadesi. Belki geçmişte saklanan şey, sandığı kadar korkunç değildir. Ama gerçek, kaçınılmaz biçimde yaklaşıyor.

Sahnenin ortasında bir başka metafor dikkat çekiyor: toprağa sıkı sıkıya tutunan bir çiçek.
“Öyle bir tutulmuş ki toprağa… Sevmiş yerini.”
Bu diyalog, hikâyedeki bütün karakterlerin kaderini özetliyor aslında. Her biri bir yere, birine, bir geçmişe sıkı sıkıya bağlı. Köklerinden kopmak istiyorlar ama o bağ aynı zamanda onları ayakta tutuyor. Bu yüzden hiçbiri tamamen özgür değil.

Sonlara doğru “Acil, önce gerçekten ne oldu bilmem gerek” cümlesiyle sahne doruğa ulaşıyor. Artık kaçış yok. Gerçek, herkesin üzerine bir fırtına gibi çökecek.
Ve seyirci biliyor ki bu fırtına sadece geçmişi değil, bugünü de paramparça edecek.

Bu bölüm, klasik bir dizi sahnesinin ötesine geçiyor. Aşk, ihanet ve vicdan üçgeninde insanın ne kadar kırılgan olduğunu anlatıyor.
Her karakterin haklı olduğu bir yer var; ama hiçbiri tamamen masum değil. Afife Hanım oğlunu koruduğunu sanırken bir hayatı bitirdi. Aziz sevgisini korumak için vazgeçti. Hira ise susturuldu.
Ve şimdi, herkes kendi geçmişiyle hesaplaşmak zorunda.

Altı yıl önce verilen bir karar, altı yıl sonra bir kez daha doğuyor. Ama bu kez kimse sessiz kalamayacak.
Çünkü bazı gerçekler ne kadar gömülse de toprağın altından bir çiçek gibi geri çıkmayı bilir.