Toen actrice Bruni (Brunhilde Margot) Heinke de rol van Helen Helmink in de soap Goede tijden slechte tijden overnam, keken er met regelmaat meer dan twee miljoen mensen naar de gebeurtenissen in het fictieve Nederlandse dorp Meerdijk. De eerste twee seizoenen werd Helen Helmink gespeeld door Marlous Fluitsma en Heinke zou de rol vijf jaar op zich nemen.

Helmink werd door oud-collega Babette van Veen ‘de oppermoeder van Goede tijden’ genoemd. Die status en rol kwamen met alle denkbare misère die een mens maar kan treffen, want zo waren de spelregels in Meerdijk. Bij haar afscheid van die rol in 1997 werd ze in Laat de Leeuw geïnterviewd door Paul de Leeuw. Hij opende het gesprek met de vraag: ‘Word je vermoord of ga je naar Canada?’, verwijzend naar twee gangbare exitstrategieën in GTST, waarbij de Canadese optie altijd een mogelijke terugkeer naar de serie toeliet.

Bij haar vertrek leek Heinke niet al te rouwig over het achterlaten van de rol: ‘Er gebeurde niets meer met die vrouw.’ Ze wist precies wat er ontbrak: Helen Helmink had ellende nodig, bakken ellende. Zoals die keer toen ze viel voor een man die in vele afleveringen pogingen deed om haar te vergiftigen. Zelf was ze een groot soapliefhebber, verklaarde ze tegenover Paul de Leeuw, met het Amerikaanse The Bold and the Beautiful als haar favoriet.

Figuratiewerk

Heinke, die haar achternaam aan haar Duitse vader te danken had, studeerde in 1965 af aan de Toneelacademie Maastricht. Ze was verbonden aan diverse gezelschappen, van de Nederlandse Comedie tot Het Amsterdamse Toneel. En ze kwam in beeld in een periode dat er met de films van Pim & Wim en Paul Verhoeven een gouden generatie van filmmakers aantrad. Haar rollen in de televisieserie Floris (1969), Blue Movie (1971), Spetters (1980) of Ik ben Joep Meloen (1981) bleven enigszins beperkt tot figuratiewerk.

Haar eerste opvallende rol was Miete van der Schoor in de razendpopulaire KRO-televisieserie Dagboek van een herdershond, als de dochter van een bierbrouwer. Zij valt voor de nieuwe, jonge kapelaan (Jo De Meyere) en schudt daarmee de verhoudingen in het conservatieve katholieke dorp behoorlijk op.

Onverstoorbaar middelpunt

In de jaren tachtig was Heinke veel te zien in het in dat decennium populaire kluchtwerk, met Theater van de Lach van John Lanting als belangrijkste producent. Ze bleef het onverstoorbare, vrouwelijke middelpunt van plotseling instortende decors, terwijl populaire televisiekomieken als John Kraaijkamp sr., Piet Bambergen en Frans van Dusschoten de bulderlach binnen harkten.

Heinke bleef tot op hoge leeftijd acteren, met in 2022 nog rollen in de speelfilm Casa Coco en in een aflevering van Flikken Maastricht. Ze was al een tijd uit beeld toen ze daarvoor werd gevraagd. ‘Ik was zo blij dat ik niet vergeten ben’, zei ze hierover tegen NPO Radio 5.